Þetta blogg er tileinnkað vinkonu minni Fanney sem lést úr krabbmeini í nótt 21 árs gömul. Ég vona að þú fyrirgefir mér það að ég leit ekki við hjá þér síðustu dagana eins og þú varst búin að biðja um. Ég gat ekki umberið það að horfa á þig lengur og aðhafst ekkert, það er bara ekki ég. En ég mun aldrei gleyma fyrsta skiptinu sem ég sá þig í VMA haustið 2000 í hinum frábæra tíma örverufræði 102. Þú verst sú eina með viti þarna inni að mér fannst, hinir voru eitthvað svo óþroskaðir að sjá. En þú ákvaðst að brjóta ísinn þrátt fyrir að ég væri eins og ég var, steig ekki í lookið en þú byrjaðir að búa til vináttu sem var engri lík.

Fanney, takk fyrir allr þær yndislegu stundir sem þú gafst mér og ég vil þakka þér fyrir að leyfa mér að taka þátt í lífi þínu. Þú hefur gert mig að betri mannsekju en ég hefði annars orðið án efa og ég mun alltaf elska þig hvernig sem á stendur. 

Og því mun ég koma með uppáhaldssetninguna þína sem er að sjálfsögðu mín líka úr U2 lagi sem þú komst mér upp á:

"And your heart beats so slow
Through the rain and fallen snow
Across the fields of mourning to a light that's in the distance."
U2, A Sort Of Homecoming. 1984

Fanney hvíldu þig vel því þú átt það skilið eftir erfiða baráttu, takk fyrir mig...
Þinn vinur Kári Jósefsson